طارق نیوز: حبیبالله چایچیان (حسان) درباره ماجرای سرودن شعر «آمدم ای شاه پناهم بده» میگوید: بازوی مادر را گرفته بودم و همینطور به سمت ضریح حرکت میکردیم؛ در همین حال دیدم که حال شعر برایم فراهم شد، دیدم زبان حال مادرم است نه زبان حال من...
هیچوقت یادم نمیرود؛ انگار همین الان این دعا را از زبان او شنیده باشم. خدا رحمتش کند میگفت: «دعا میکنم در خانه امام حسین(ع) عزیز شوی». یکی از قشنگترین دعاهایی که همیشه و در همه حال یادم هست همین دعاست.
*اگر موافقید کمی هم درباره زندگی مشترکتان صحبت کنیم؟ چگونه با همسرتان آشنا شدید و ازدواجتان چگونه سرگرفت؟
گروه فرهنگی مشرق - محمد
رضا سنگری، اول آبان 1333 در دزفول متولد شد. وی فارغالتحصیل دكترای زبان
و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران است و رویكردش به شعر به زمان تحصیل در
كلاس چهارم ابتدایی باز میگردد. شعرهای دكتر سنگری تاكنون به صورت پراكنده
در برخی از نشریات چاپ شده است و تا به امروز در بسیاری از همایش های
سراسری شعر دفاع مقدس و شب های شعر دفاع و مقاومت حضور داشته و در جلسات
متعدد به نقد و بررسی شعر دفاع مقدس و ادبیات پایداری پرداخته است.
عقیق: به
قول احمد واعظی، افتخار یک مداح مشهدی این است که به هر شهری که می رود، می گویند
بوی امام رضا(ع) آمد! گفت و گوی ما هم ناخودآگاه بارها به طرف حال و هوای حرم
سلطان توس کشیده شد و لابه لای صحبت هابه بهانه های مختلف نامی از آقا برده می شد
و در نهایت ماندیم و دلتنگی حرم!
ممکن است خیلی از خوانندگان این گفت وگو حاج احمد مواعظی را با برنامه هایی که در مسجد بلال برگزار می شد، بشناسند. اما پایگاه اصلی او، زادگاهش مشهد است. او جزو مداحان میانسال به حساب می آید و به قول خودش نماینده ای از هر دو نسل پیشکسوت و جوان است. حاج احمد شاعر و شعر شناس هم هست و ورود او به این بحث باعث شد که بخشی از گفت و گو به شعر اختصاص یابد. او معتقد است که از نظر بحث فنی مداحی سال هاست که دیگر تفاوت زیادی بین جلسات وجود ندارد. رسانه ای شدن جلسات مختلف باعث شده که سبک و سیاق ها نزدیک به هم شوند. واعظی همچنین از بعضی شاعران _ که حرمت ائمه اطهار(ع)، به ویژه علویات را حفظ نمی کنند_ انتقاد می کند و می پرسد: آیا برای ناموس خودتان هم اینطوری شعر می گویید؟!
عقیق: گپ و گفت با حاج محمد رضا غلامرضازاده، ساده است چرا که سعی نمی کند مثل بعضی ها حرف هایش را بپیچاند و به جای دیگری ارجاع دهد. میان حرفهایش افسوس می خورد که چرا خاطرات چندین ساله حج خود را ننوشته است. شاید همین مصاحبه بهانه ای باشد برای او تا آن حرف هایی را که گفت و بعد از لابلای مصاحبه بیرون کشید، گردآوری کند.
از چه سالی توفیق قرائت دعای کمیل در مدینه را پيدا كرديد؟
من سال 71 و 72 در مدینه دعای کمیل خواندم، اما به دلیل مشکلات مرخصی گرفتن از دانشگاه، تا سال 76 این توفیق را نداشتم، اما از آن سال به بعد، هر سال حدود 4 بار در بین الحرمین دعای کمیل خوانده ام؛ که جمعش با دعای کمیل های امسال می شود 69 بار.
اولین دعای کمیلی که خواندید را به خاطر می آورید؟
ماجرا به سال ها پیش بر می گردد. به گمانم کلاس پنجم ابتدایی بودم. در کتاب فارسی ما شعری آهنگین و زیبا از سعدی بود که آن را حفظ کرده بودم.
یک روز قبل از اربعین حسینی، داشتم حوض خانه مان را در قم می شستم و شعری را با ریتم برای خودم می خواندم. مادر بزرگم آنجا بود. رو کرد به من و گفت: ننه! قربون قد و بالات! چه صدای قشنگی داری. بیا برای امام حسین بخون، فردا اربعینه.
گفتم: مادر جون ! من شعر ندارم. چی بخونم!
گفت: شعر رو خودم بهت می دم.
مادربزرگم اهل ذکر بود و دفترهایی داشت پر از اشعار آیینی. شعری را به مناسبت اربعین به من داد که فکر کنم از مرحوم ذاکرالشعرا بود.
نجوای بانو زینب کبری(س) با یک بلبل؛
نسیمی گر تو را بر گل وزیده
مرا باد خزان بر گل رسیده
گل تو، سر سوی افلاک برده
گل من، سر به زیر خاک برده
گل تو در برش طفل صغیرش
گل من داغ اکبر کرده پیرش
گل تو زینب دست باغبان بود
گل زینب، اسیر ساربان بمود
گل تو آب شیرین، سیر خورده
گل من، آب از شمشیر خورده
به یاد دارم که تا صبح راه رفتم، این شعر را با صوت و آهنگ خواندم و آن را حفظ کردم. همسایه ای داشتیم به نام حاج معمار. مادر بزرگم به او گفته بود که نوه من فردا بیاید در مجلس امام حسین(ع) بخواند؟ اولین بار در سن 11 سالگی روی منبر رفتم و این شعر را خواندم.
جمعیتی که در آن مجلس بود و حالی که پیدا کردند، واقعاً عجیب بود. نیت پاک مادربزرگم بود که مرا تشویق به حرکت در این مسیر کرد. همان روز حاج معمار به من گفت که فردا را هم بیا.
گریه مستمع از چیست؟
قدیم ها بیشتر علما در این کارها بودند. الان هم
هستند ولی نسبت به گذشته کم شده است. آقای مداح و منبری که وقتی می خوانی و مخاطب
گریه می کند و برای خودت کلاس می گذاری که صوت ،لحن، مجلس داری، شعر را بلدی،یک
چیز دیگر هم باید بلد باشی و آن این است که باید تشخیص بدهی که گریه مستمع از روضه
ای است که تو خواندی یا از فشاری که دنیا به او آورده به گریه افتاده است. طرف از
بدبختی و بیچارگی و نداری گریه می کند یا نه برای مصیبت سیدالشهدا گریه می کند؟
این را باید مداح و منبری بفهمد. من باید گریه کن ها را بشناسم. درد و مشکلشان را
بشناسم. زن می خواهد، خانه می خواهد، کار ندارد، بچه اش مریض است.
فقط یک نفر با ما خوب است
"غلامرضا سازگار" که در عرصه
شعر با نام "نخل ميثم" شناخته مي شود، در مورد زندگينامه خود چنين گفته:
بنده کمترین، غلامرضا سازگار هستم متولد 1320 در شهر خون و قیام (قم) متولد
شدم، در خانواده ای که مشتاق اهل بیت علیهم السلام بودند، پرورش یافتم.
پدرم
که رحمت خدا بر او باد از کودکی دستم را می گرفت به نماز جماعت و مجالس
ابا عبدالله می برد، تربیت آن پدر و مادر دلسوخته ام عشق امام حسین علیه
السلام را در دلم مشتعل ساخت تقریبا در سن ده سالگی پدرم یک شب مرا در نماز
جماعت برد امام جماعت مرحوم آیة الله شرعی بود آن بزرگوار فرزندی داشتند
بنام محمدرضا که اکنون یکی از بزرگان حوزه علمیه در قم هستند.
به وبلاگ اینجانب محمدخداترس عضو فعال مداحان ،وعضو سازمان بسیج شاعران ومداحان آران وبیدگل وعضو عقیدتی پایگاه بسیج صاحب الزمان خوش آمدیدبه جهت آنکه همکاران عزیز مداح و عاشقان اهلبیت عصمت وطهارت(علیهم السلام )به آسانی اشعار وسروده های مناسبتی را در دسترس داشته باشند اقدام به راه اندازی این سایت نمودم امیدوارم کاربران عزیز ما را از دعای خیر فراموش نفرمایند